Yazının ilkini çok önce yazmıştım, bu tarz değil: Ben Küçükken #1 Ben küçükken: Allah’ın camide oturduğuna, içeri girince bana kızacağına inanırdım. Sonra bunu “çok cami var ya” diye düşünüp çürüttüm. Ardından Allah’ın gökte olduğuna bulutların arkasından bizi izlediğine inanmaya başladım. Anaokulu’nda bunu bir resime çizince (gökyüzünde elleri ve ayakları olan çöp...
Bu yazıya başlamadan önce, “silgi sendromu” olarak adlandırdığım bu kötü alışkınlığın ailem tarafından; daha ben çocukken fazla silgi almak suretiyle tetiklendiğine dikkat çekmek isterim! İlkokul yıllarında, herkes gibi benim de bi’ kalem kutum vardı – belki de herkesin yoktu ama, neyse-. İçerisine gerektiğinden fazlasını koymayı marifet bildiğim o yıllarda, yukarıda da...
Küçüklüğüme dair hatırladığım çok fazla anı var. Hafızam kuvvetliymiş. 2 yaşından itibaren hatırladığım pek çok hatıram var, cidden. Ailesel olanların dışında aklıma gelen güzel bir şarkı/tekerleme vardır. Onu paylaşmak istedim. İlkokulda, 2. sınıftayım. Öğretmenimizin adı Aslı Yaman. Müzik dersinde, bildiği bir şarkıyı söyleyecek herkes demişti ve ilk beni kaldırmıştı. Çocukluk işte, ağlayacak...
Bu karikatür bana 10 yıl yeter, size de yetsin!